امید

آزادی دادنی نیست گرفتنی است

محمد رضا حیدری

سلام امشب من در3/2/91 د ر خانه پدر علی حسن مهمان بودیم پدرام هم اونجا بود

دنیا

آن لحظه   که به دنیا می آمدم ایران در حال دگرگونی بود شاید دنیا در حال عوض شدن آری درست در شب22بهمن 57در روستای به نام ماقوت فرزندی داشت به دنیا میامد که شاید کسی از آن خبر نداشت وشایدم داشتند آری این فرزند در همان ورودش به این دنیا در بین این دنیا و آن دنیا گیر کرده بود.

حالا بعد از 33سال دارم آن روزهای رابه یاد می آورم وحالا میفهمم که برزخ یعنی چه آری روح حضرت آدم در من دمیده شده بودمن در همان دوران به تب شدیدی مبتلا شدم پدرو مادرم با هزاران زحمت مرا به شهر بیجار رساندن ودر بیمارستان بستری کردند دکترها گفته بودند اگه به او پلی سیلین تزریق نکنیم هیچگاه تب او پایین نخواهد آمد ومرگش حتمی است در حدود 20روزی که بستری بودم 80عدد آمپول پلی سیلین به من تزریق شد

جالب اینه که اسم من را علی حسن گذاشتند اما بعد از یک سال از تولدم پدر بزرگم برای شناسنامه من به بیجار میاد و وقی اسم مرا میپرسند او میگوید فکر کنم حسین گذاشته اند و حالا سالها است که روح حسین ابن علی با من است آری ان روزگاران قدیم که امام رضا از این منطقه عبور میکردند به جز علمهای کربلا را که در این منطقه گذاشتند هیچ کسی فکر نمیکرد که این تکه چوبها روح حضرت آدم درشان باشه یا بهتر بگویم روح کورش کبیر در دل علمهای کربلا بوده باشه

عیدتان مبارک

سالها پشت سرهم میروند این مائیم که میمانیم به امید روزی که ماندنمان بی ارزش نباشد به امید آزادی سال1390را به همه دوستان آشنایان وبه پدرو مادرم وبه همسرم تبریک میگویم امیدوارم سال خوبی داشته باشید

 

عیدتان مبارک

عیدتان مبارک

سال1390برهمه هم وطنان عزیز مبارک امیدوارم سال خوبی داشته باشید به زودی با برنامه های جزاب که در سایت خواهم گذاشت به سراغ شما خواهم آمد